تبليغاتX
گره هايي كه باز مي شوند روزي
 

سلام. این شعرها از سروده ها ی دو سال پیش من است و چون دوستشان دارم در اینجا می مانم و تشکر می کنم از حضورتان.

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

 

شعر(۱)

 

 روزی از این روزها

 

روزی که ابرها

 

مثل دود سیگار مردی محو می شوند

 

روزی که آفتاب ناموس برادرم نیست

 

و حسرت در کوچه ها

 

مثل برف ذوب می شود

 

روزی که شوق در رأس شاخه ها

 

راز در دل من

 

مثل هویج رسیده ای رنگ می دهد

 

خرگوش چهره ام

 

گوش هایش را راست می کند.

 

 

 

 

 

 شعر(۲)

 

 

زبانم را نمی فهمند

 

صدایم را نمی شنوند

 

و به راهشان ادامه می دهند

 

آتش ها.

 

 

به جنگل بیا

 

جنگل مرد کوهستانی است

 

جنگل پرنده ای است

 

که بر کابلهای خیابان ارم* می خوابد

 

در آستان مقدس.

 

 

جنگل منم

 

که دارم تمام می شوم

 

این صدای خاکستری است

 

که رودی را آلوده کرده

 

 

به جنگل بیا

 

با کپسول و شلنگ

 

با کپسول و شلنگ

 

برگ های سبز حیف اند.

 

 

 

 

* خیابان ارم:خیابانی در قم درجوار حرم حضرت معصومه(س)  

+ نوشته شده در  پنجشنبه یکم دی 1390ساعت 21:57  توسط موسوي معصومه | 

 

 معصومه موسوي هستم، قبلا خانه اي داشتم به نام"گلدان خالي"وبعد از اين در اينجا خواهم بود انشاءا.... سربزنيد و نظربدهيد.متشكرم. 

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

 

شعر (1)


 

كوچه بوي تنهايي مي دهد

 

شهر بوي تنهايي مي دهد

 

اتومبيل ها

 

موتورسيكلت ها

 

عابران

 

بوق نمي زنند

 

براي هم

 

و عشق

 

در غروبي سرد

 

با زن زيبايي تصادف كرد

 

به زشتي شب قسم

 

خيابان را خون فرا گرفته

 

من به جیغ آمبولانسي فكر مي كنم

 

كه انسان را نجات دهد.

 

 


 

 



شعر(2)



گره بزن

 

رج بزن

 

وطن قاليچه ي زيبايي است

 

كه با دست هاي كوچك تو

 

سر مي گيرد.

 

و تاجران

 

موريانه هاي بي محلي هستند

 

گرسنه تر از ما.

 

جاهاي خالي را پر كن

 

شانه بزن

 

برف آب خواهد شد

 

آفتاب خواهد تابيد

 

بهار باز خواهد گشت

 

و ما

 

انگشتان كوچكمان را

 

از ميان ريشه هاي اين قاليچه ي زيبا

                              

                                  خواهيم يافت.


رج بزن

 

رج بزن

 

هيچ موريانه اي نمي تواند

 

انگشتان مارا بجود.


 


 

 

 


شعر(3)



به زمستان فكر مي كنم

و همه جارا مي گردم

در جستجوي گرده اي

پوتین های آهنی ات بر كف زمین

نگرانم نمي كند

ميدانم

خدا مرا براي له شدن آفريده.



+ نوشته شده در  سه شنبه هشتم آذر 1390ساعت 8:32  توسط موسوي معصومه |